“Xέρια σφιχτά θα ενώσουμε οι Καρδιές θα κερδίσουν τη Μάχη…Εσείς πιστεύετε στην Αγάπη;

~Παίρνω τρένο , παίρνω πλοίο, τραμ και λεωφορείο.

Την αγάπη συλλαβίζω, κόκκινους δρόμους βαδίζω.

Θα σε βρω και θα σε χάσω, μ’ αγκαλιά θα σου ξανάρθω.

Πίστεψε όμως βαθιά πως η Αγάπη μας Νικά…Ξεπερνά τη

Σκοτεινιά.~

-Ευφροσύνη Λούζη-

Ίσως η αγάπη είναι ένας τρόπος να σε οδηγήσω πίσω στον εαυτό σου, όχι σ’ αυτόν που θέλω να γίνεις αλλά σ’ αυτόν που ΕΙΣΑΙ! Στ’ αλήθεια έχουμε ξεχάσει ότι η ζωή είναι ένας Παράδεισος για όσους αγαπούν πολλά πράγματα με πάθος, τα βιβλία, τους ανθρώπους, τα λουλούδια, τη μουσική, το χορό, την τέχνη, την ποίηση, τη μάθηση… ένας κατάλογος ατέλειωτος!

Και είχα πάντα την απορία… γιατί να κοιτάμε πάντα τον άλλον πάνω απ’ τον ώμο και όχι στα Μάτια! Γιατί να βγάζουμε κήρυγμα στα παιδιά μας και να μην τους δίνουμε το σωστό παράδειγμά μας; Και είναι βέβαια, αλήθεια σκεφτόμαστε πολύ λιγότερο απ’ όσα ξέρουμε, ξέρουμε πολύ λιγότερα απ’ όσα αγαπάμε. Αγαπάμε πολύ λιγότερο απ’ όσο μπορούμε και σ’ αυτό το βαθμό είμαστε πολύ λιγότεροι απ’ όσο είμαστε! Και βέβαια θα’ ήθελα το αγόρι μου να μ’ αγαπούσε πολύ περισσότερο, απ’ όσο με χρειάζεται…

Πρέπει ν’ αποτινάξεις το ΒΟΛΕΜΑ! Έχω την έντονη αίσθηση ότι το αντίθετο της ζωής και της αγάπης δεν είναι το μίσος αλλά «το καλά είναι κι έτσι», η απάθεια για το καλύτερο… Σίγουρα ο εαυτός σου  μπορεί να γίνεται καθημερινά ολοένα και πιο καλλιεργημένος και πιο  συναρπαστικός. Όμως για να μπορέσουμε να μάθουμε πρέπει να είμαστε ελεύθεροι, να δοκιμάζουμε, να πειραματιζόμαστε και να κάνουμε λάθη. Πως αλλιώς να μάθει κανείς;

Αγαπώ επειδή έτσι πρέπει, επειδή το θέλω. Αγαπώ για τον εαυτό μου, και όχι για τους άλλους. Αγαπώ για την χαρά που μου δίνει αυτό και -περιστασιακά μόνο- για τη χαρά που κάτι τέτοιο προσφέρει στους άλλους. Αν οι άλλοι με αποζημιώσουν, θα ‘ναι καλά. Αν όχι, πάλι καλά θα ‘ναι, γιατί εγώ θα αγαπώ. Και είναι στ’ αλήθεια τόσο δημιουργική η Αγάπη…και ο καθένας θέλει να του μιλούν ψιθυριστά , εάν του μιλούν γι’ αυτήν.τεψε όμως βαθιά πως η Αγάπη μας Νικά…ξεπερνά

 

Είναι αρκετή μια παλάμη παιδική για ν’ ανάψει η φλόγα στο κερί…ν’ αγγίξεις για να πεις πως είναι όμορφη η ζωή!»

Είναι παρεξηγημένη η λέξη αγάπη, όταν ο άλλος γίνεται το αντικείμενο με το οποίο ικανοποιώ εγώ τις ανάγκες και τις επιθυμίες μου. Κάτι τέτοιο, μάλλον προσκόλληση και αδυναμία πρέπει να ονομάζεται παρά αγάπη. Καταντούμε σε αυτή την παρεξηγημένη κατάσταση είτε να είμαστε φίλαυτοι – δηλαδή “εγωιστές” – είτε να πάσχουμε από κοινωνική ανασφάλεια. Σε αυτή την δεύτερη περίπτωση, ο φόβος μη τυχόν και μας απορρίψουν οι άλλοι μας κάνει να απαιτούμε συνεχώς επιβεβαίωση!

Ποια από τις δύο πιο πάνω μορφές αγάπης έχουμε εμείς μέσα μας; Κριτήριο είναι η στάση μας απέναντι στους δύσκολους ανθρώπους: Αν τους αγαπούμε και αυτούς με την ίδια προθυμία, τότε η αγάπη μας είναι πραγματική. Αν όμως αγαπάμε μόνο όσους ανθρώπους βρίσκουμε ευχάριστους και βολικούς, τότε μάλλον η αγάπη μας εμπίπτει στην δεύτερη κατηγορία.
Η αληθινή αγάπη μέσα στην ψυχή ενός ανθρώπου είναι σαν ένα δέντρο που σιγά – σιγά μεγαλώνει, και σκεπάζει όλο και περισσότερους ανθρώπους κάτω από την δροσερή σκιά του. Από εμάς το μόνο που απαιτείται είναι να φροντίσουμε λίγο για την καλλιέργειά της, καθώς επίσης να την προστατεύσουμε από αυτά που θα μπορούσαν να την ξεριζώσουν από την καρδιά.

Συμβουλή μας, αρχίστε από σήμερα να αγαπάτε βαθιά, τρελά, γλυκά…Ν’ ΑΓΑΠΑΤΕ!

Σχολίασε το