To Αthensstories γνωρίζει τη Μαρίνα Σάττι στο Burger Fest

Kαι φέτος δεν θα μπορούσαμε να λείπουμε από το μεγαλύτερο φεστιβάλ Burger της Ελλάδας και της πόλης.

To Burger Fest ξεκίνησε από την προηγούμενη Παρασκευή και θα γεμίσει λαχταριστές μυρωδιές άλλο ένα τριήμερο το Γκάζι, στις 20-21 & 22 Σεπτεμβρίου.

Εμείς όχι μόνο παρευρεθήκαμε στη λαμπρή έναρξη, δοκιμάσαμε και απολαύσαμε τα καλύτερα και πιο περίεργα burgers αλλά γνωρίσαμε και τη μοναδική και άκρως ταλαντούχα Μαρίνα Σάττι, η οποία μάγεψε όλους τους φίλους που βρίσκονταν στο Παλιό Αμαξοστάσιο ΟΣΥ την Κυριακή που μας πέρασε.

Δεν θα μπορούσαμε φυσικά να μην συζητήσουμε μαζί της και να μην την ρωτήσουμε όσα περισσότερα μας έρχονταν στο μυαλό για το ταλέντο, τη ζωή και τη καριέρα της.

Πώς νιώθει η 18χρονη Μαρίνα όταν εγκαταλείπει το Ηράκλειο Κρήτης για να έρθει στην Αθήνα και να σπουδάσει αρχιτεκτονική παράλληλα με κλασικό τραγούδι, θέατρο και χορό;

Την πρώτη φορά που φεύγεις από το σπίτι, σίγουρα νιώθεις μεγάλη αίσθηση ελευθερίας. Η Αθήνα τότε μου φαινόταν μια μεγαλούπολη όπου θα μπορούσα να εκπληρώσω τα όνειρα μου, να κάνω αυτό που αγαπώ και να συναναστραφώ με ανθρώπους που είναι στην ίδια φάση με εμένα. Την αρχιτεκτονική την αγαπώ πολύ – η σύνθεση, η αναλογίες, η αισθητική- αλλά από την άλλη η μουσική, που πραγματεύεται σχεδόν τις ίδιες αρχές, είναι ο «έρωτας» της ζωής μου. Και τα δύο εμπεριέχουν την δημιουργικότητα και αυτό είναι κάτι για το οποίο αισθάνομαι τυχερή. Μπόρεσα να κάνω αυτό που ήθελα, η οικογένεια μου με στήριξε. Βλέποντας το τώρα, εκ των υστέρων, συνειδητοποιώ πως τότε ίσως δεν αντιλαμβανόμουν απόλυτα την τύχη που είχα να μπορώ να κάνω αυτό που θέλω. Τώρα αισθάνομαι ευγνώμων μπορώ να πω.

Ποια ήταν η στιγμή εκείνη που η πορεία στη μουσική έγινε μονόδρομος και όχι παράλληλη ασχολία με την σπουδή της αρχιτεκτονικής;

Είμαι υπέρμαχη της σκληρής δουλειάς. Εάν θέλεις κάτι μπορείς να το πετύχεις με πολλή δουλειά, αφοσίωση και θυσίες. Και η μουσική και η αρχιτεκτονική διεκδικούσαν τον χρόνο μου και έπρεπε κάποια στιγμη να διαλέξω. Θα συνέβαινε αναπόφευκτα κάποια στιγμή. Η μετάβαση έγινε όμως πολύ αρμονικά, και πριν καλά καλά το καταλάβω όλη μου η καθημερινότητα, όλη μου η σκέψη ήταν στη μουσική.

Ποιες ήταν οι δυσκολίες που αντιμετώπισες στα πρώτα στάδια της καριέρας σου; Ήσουν από εκείνους που η τύχη τους ευνόησε;

Νομίζω πως κάποιες φορές πιστεύουμε περισσότερο στην τύχη απ΄ ότι στην δουλειά. Σίγουρα υπήρξα τυχερή. Το να γεννηθεί κάποιος με ένα ταλέντο ίσως κι αυτό να είναι θέμα τύχης. Από ’κει και πέρα όσο περνούν τα χρόνια και παρατηρώντας τους ανθρώπους βλέπω πως κάνεις από εκείνους που θεωρούνται υπό κάποια έννοια «πετυχημένοι», δεν έφτασαν εκεί που έφτασαν από τύχη. Όλοι δούλεψαν, επέμειναν, έγιναν ανθεκτικοί, δυνάμωσαν και κάποια στιγμή «νίκησαν». Για να χτιστεί το οτιδήποτε χρειάζεται συνέπεια και συνέχεια και η μεγάλη εικόνα τελικά θα συντεθεί από τα πολύ πολύ μικρότερα κομματάκια της, από την κάθε μέρα και την κάθε στιγμή.

Μοιράσου μαζί μας την πιο ευτυχισμένη στιγμή στη σκηνή ή το καμαρίνι σου

Είχα την τύχη να παίξω σε θεατρικά έργα που έβλεπα ή άκουγα μικρή και στα οποία ονειρευόμουν κάποια στιγμή να συμμετέχω, όπως το Once ή το West Side Story.  Έχω μοιραστεί την ίδια σκηνή με τον τον Bobby McFerrin, τον Paco de Lucia, το Διονύση Σαββόπουλο, το Γιώργο Νταλάρα, τον Φοίβο Δεληβοριά, τη Μάρθα Φριντζήλα και άλλους καλλιτέχνες που θαύμαζα από παιδί. Δεν μπορώ να διαχωρίσω κάποιο από αυτά. Η κάθε μία από αυτές τις εμπειρίες ήταν ξεχωριστή.

Δυστυχώς στη χώρα μας το λιγάκι διαφορετικό,  αρκετές φορές ενοχλεί και γίνεται αντικείμενο προς σχόλια. Η συμμετοχή σου στο Athens Pride Festival αποδεικνύει το γεγονός ότι τάσσεσαι υπέρ της ορατότητας. Η Μαρίνα έχει δεχθεί ποτέ ρατσισμό στην παιδική ή την ενήλικη ηλικία της;

Είμαι φανερά υπέρ του να είναι ο καθένας και η καθεμία αυτό που θέλει να είναι και να αυτοπροσδιορίζεται με τον τρόπο που αισθάνεται πιο κοντά στον εαυτό του/της. Έχω περάσει πολύ χρόνο προσπαθώντας να εξηγήσω τον ρατσισμό, να τον καταλάβω να τον κατανοήσω. Έχω φτάσει στο συμπέρασμα πως ο ρατσισμός είμαστε εμείς. Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε ο ένας τον άλλον στην καθημερινότητά μας. Ο τρόπος που συζητάμε στις παρέες. Oι δράσεις μας μέσα στις μικρές κοινωνίες της εργασίας μας, των φίλων μας, των σόσιαλ μίντια. Δεν μπορούμε να μιλάμε για τον ρατσισμό σαν να πρόκειται για κάτι άλλο πέρα και μακριά από εμάς. Βελτιώνοντας εμάς θα είμαστε πιο έτοιμοι  και έτοιμες να αντιμετωπίσουμε και τους γύρω μας. Πιο έτοιμοι και έτοιμες να ανοίξουμε διαλόγους. Ο καθένας με τον τρόπο του. Εμείς για παράδειγμα φτιάξαμε το YALLA. Δεν είναι και το να τραγουδάς σε 10 διαφορετικές γλώσσες μια αντιρατσιστική δήλωση; Μια δήλωση ορατότητας.

Ποια είναι η πηγή έμπνευσής σου; Σίγουρα οι ήχοι της Κρήτης από την οποία κατάγομαι κι εγώ φαντάζομαι σε έχουν επηρεάσει, όπως και του Σουδάν θα υπέθετα λόγω της μισής καταγωγής σου αλλά ποιος ή τι είναι αυτό που σκέφτεσαι όταν γράφεις στίχους και μουσική;

Ακούω πολλή μουσική, καθημερινά. Την μια μέρα μπορεί να ακούω Γρηγοριανούς ψαλμούς και την επόμενη μέρα να ακούω Bjork ή πολυφωνικά τραγούδια από την Ήπειρο ή αραβικά «τσιφτετέλια». Αρχίζω σιγά σιγά να αποδέχομαι πως δεν είμαι από τα άτομα που μπορούν με καθαρότητα να πουν «κάνω αυτό και τέλος». Γράφω κουβαλώντας στο μυαλό μου όλες τις επιρροές οι οποίες νομίζω αρχίζουν δειλά να ζυμώνονται και να περιπλέκονται με έναν υγιή τρόπο μέσα στη φαντασία μου.

Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου έπειτα από 10 χρόνια;

Δεν ξέρω. Όσες φορές ονειρεύτηκα κάτι, τα πράγματα ήρθαν αλλιώς και πολλές φορές ήταν καλύτερη από ότι είχα τολμήσει να φανταστώ. Καθημερινά προσπαθώ να χτίσω τις καλύτερες συνθήκες γύρω μου, ώστε να μπορώ τελικά να είμαι δημιουργική. Θα ήθελα σίγουρα να είμαι πιο ήσυχη, υγιής, να γράφω τη μουσική που μου αρέσει χωρίς να σκέφτομαι σε ποιον θα αρέσει και σε ποιον όχι και να ταξιδεύω.

Το εξωτερικό και η καριέρα εκεί δεδομένου ότι έχεις ήδη εμπειρία σε εμφανίσεις είναι κάτι που επιδιώκεις;

Θέλω να μπορώ να μοιράζομαι τη μουσική μου με όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο. Σίγουρα μας χαροποιεί το να δεχόμαστε προσκλήσεις από φεστιβάλ του εξωτερικού γιατί αυτό επιβεβαιώνει το γεγονός πως η μουσική είναι από μόνη της μια παγκόσμια γλώσσα που, όταν προκύπτει πηγαία και με ειλικρίνεια, μπορεί να επικοινωνήσει αισθήσεις και συναισθήματα χωρίς να τις εξηγεί. Με τις fonέs έχουμε ταξιδέψει αρκετά μέχρι στιγμής. Τους προηγούμενους καλοκαιρινούς μήνες μπορώ να πω πως κάναμε περισσότερες ή περίπου ίδιο αριθμό εμφανίσεων στο εξωτερικό όσο και στην Ελλάδα, και μας περιμένουν ακόμα μερικοί σταθμοί μέσα στο επόμενο διάστημα. Το να καταφέρω να ταξιδέψω με τη μουσική ήταν πάντα το μεγαλύτερό μου όνειρα και σιγά σιγά έχει αρχίσει και γίνεται πραγματικότητα.

Και τέλος πες μας τι θα ήθελες να σκεφτεί κάποιος όταν ακούει τα τραγούδια σου;

Η ελεύθερη βούληση είναι σπουδαία κατάκτηση, δεν πιστεύετε;

Η γλυκιά Μαρίνα μας ευχαρίστησε και ευθύς αμέσως ανέβηκε στη σκηνή και μας ξεσήκωσε με το ρυθμό και το ταπεραμέντο της!

Αν βρίσκεστε στην Αθήνα στο τέλος της εβδομάδας και το ερχόμενο Σαββατοκύριακο μη ξεχαστείτε και δεν περάσετε από το Παλιό Αμαξοστάσιο ΟΣΥ.

Η πιο street burger εμπειρία μόλις ξεκίνησε!

Σχολίασε το