Graffiti – Μια μορφή Tέχνης του 21ου αιώνα

0
140

Το graffiti είναι η τέχνη που σε κάνει να κοντοστέκεσαι στον δρόμο. Είναι ο τρόπος Έκφρασης και Δημιουργίας μέσα στο Γκρι των πόλεων. Ανώνυμοι και επώνυμοι καλλιτέχνες έχουν ζωγραφίσει πολλές φορές στις ελληνικές πόλεις και μας έχουν αιφνιδιάσει ευχάριστα!!

Τι κι αν ο θεσμός της τέχνης έχει ήδη αποδεχθεί το γκράφιτι ως παιδί του φιλοξενώντας το σε μουσεία και γκαλερί. Τι κι αν τόνοι μελάνης έχουν χυθεί από κριτικούς τέχνης και κοινωνικούς αναλυτές προσπαθώντας να εξηγήσουν ,ότι το παράνομο είναι συνώνυμο της εφήμερης αυτής τέχνης. Τι κι αν περίφημοι παραδοσιακοί καλλιτέχνες της σύγχρονης εποχής έχουν ξεπηδήσει από τον χώρο του γκράφιτι και επιστρέφουν συχνά-πυκνά εκεί. Έτσι , σε όποιον δεν αρέσει αυτή η μορφή τέχνης ας σπεύσει να την αναθεματίσει, λες και η αισθητική του καθενός είναι το μέτρο του παντός.

«Αν τα γκράφιτι ήταν όμως ωραία, αισθητικά άρτια δηλαδή, μεταμορφώνοντας μουντούς τοίχους φτωχογειτονιών, και γίνονταν κατόπιν άδειας, χάνοντας έτσι το παράνομο και θρασύ της φύσης τους, τότε θα ήταν τέχνη; «

Αν μάλιστα μετέδιδαν ηθικά, πολιτικά και κοινωνικά σχόλια από πάνω, τότε δύσκολα θα τα χαρακτήριζε κανείς βανδαλισμό, αφού η ίδια η πράξη της καταστροφής θα είχε καταστρατηγηθεί. Όχι, βέβαια ότι τα χρειάζεται το γκράφιτι όλα αυτά, καθώς λειτουργεί πράγματι στο χάσμα μεταξύ συντηρητικών ηθών και απόλυτης απελευθέρωσης. Τα έργα του δεν θα είχαν εξάλλου την ίδια απήχηση αν έχαναν αυτή την αίσθηση της θρασύτητας και του βανδαλισμού που είναι σύμφυτα με την Ύπαρξή του! Αν δεν σε έκανε να αντιπαρατεθείς με τον Εαυτό Σου δηλαδή για να βγάλεις συμπέρασμα, τότε δεν θα άξιζε πράγματι η ζωγραφική με σπρέι πάνω σε τοίχους.

Πολλές χώρες, κεντρικές κυβερνήσεις και δημοτικές αρχές συνεχίζουν να είναι αμήχανες σχετικά με τον τρόπο υποδοχής του γκράφιτι. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, ο νόμος είναι πολύ αυστηρός, την ίδια ώρα που οι Αρχές της Μπογκοτά καλωσορίζουν τους καλλιτέχνες του δρόμου να αφήσουν το σημάδι τους στην πόλη. Όσο για την περιβόητη βρετανική σκηνή της τέχνης του δρόμου, αυτή ξεκίνησε πριν από 45 περίπου χρόνια, στον απόηχο του παρισινού Μάη του 1968, όταν το Λονδίνο γέμισε από οργισμένες πολιτικές δηλώσεις με ποιητική διάθεση, καθώς οι γκραφιτάδες εδώ ήταν νεαροί ποιητές, λογοτέχνες, θεατρικοί συγγραφείς, πολιτικοί ακτιβιστές και απηχούσαν τις ιδέες των Καταστασιακών του Γκι Ντεμπόρ.

Οι γκραφιτάδες δεν ήταν ποτέ ένα τσούρμο παλιόπαιδα που κατέστρεφαν δημόσιες περιουσίες, ήταν από τις πρώτες στιγμές κάτι πολύ περισσότερο από αυτό, απλώς αργήσαμε εμείς να το αντιληφθούμε! Κι έτσι, σήμερα έχουμε αναγορεύσει το γκράφιτι ως την πιο προσβάσιμη και ενταγμένη στο καθημερινό μας περιβάλλον μορφή τέχνης. Κι εκεί ακριβώς εδράζεται η στιγμιαία δύναμή της: τη βλέπεις παντού, αντιπαρατίθεσαι μαζί της και ακούς το μήνυμά της θες δεν θες.

Η βίαιη αυτή εισβολή στην επικράτειά μας είναι η αιχμή του δόρατος του «Street art»!!

 

~Μερικά Graffiti της Πόλης των Αθηνών~

Αθήνα, Οδός Αθηνάς
Αθήνα, Πλάκα

 

Αθήνα, Πλάκα
Αθήνα, Νέος Κόσμος

Σχολίασε το