ERASMUS LIFE: Τα όνειρα κάποιες φορές γίνονται πραγματικότητα!

Θέλω να γυρίσω λίγα χρόνια πίσω, όταν ήμουν ακόμα το πιτσιρίκι που φόραγα φαρδιές φόρμες και έκανα κοπάνες την 7η ώρα. Κάποτε λοιπόν, είχα ακούσει μια τρελή ιστορία από κάποιον μεγαλύτερο. Υπήρχε λέει , σε αυτό το cool μέρος που λεγόταν πανεπιστήμιο ένα ακόμα πιο cool πρόγραμμα που λεγόταν Erasmus και ταξίδευες σε άλλη χώρα και έκανες τις σπουδές σου, ΔΩΡΕΑΝ! Τρως, πίνεις, παρτάρεις και γνωρίζεις κόσμο με τις ευλογίες και τις επιδοτήσεις του κράτους. Εκείνη τη στιγμή έδωσα σφικτά το χέρι στον εαυτό μου, του έκλεισα το μάτι και συμφωνήσαμε ότι αυτή ήταν μια περιπέτεια που έπρεπε να ζήσουμε.

Ήρθαν οι πανελλήνιες, ήρθε το πανεπιστήμιο κι αυτό το όνειρο όμως παρέμεινε θαμμένο στο χρονοντούλαπο το μυαλού μου. Όταν ήρθε ο καιρός βέβαια έκανα τα χαρτιά μου, αλλά ήξερα ότι οι πιθανότητες ήταν εναντίον μου. Μέχρι εκείνο το πρωινό του Νοεμβρίου δηλαδή. Ακούω κουδούνισμα στο κινητό και σκέφτομαι ποιος με θυμήθηκε πρωινιάτικα. « Αγαπητή Κυρία Παπαλόη, σας ανακοινώνουμε με μεγάλη χαρά, ότι η αίτηση σας έγινε δεκτή στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης». Το διάβαζα. Και το ξαναδιάβαζα. Και το ξαναδιάβαζα. Όλοι οι αγαπημένοι φίλοι ειδοποιήθηκαν παρέα με την κλασική φράση να τελειώνει τον διάλογό μας, « Εννοείται σε περιμένω στη Ρώμη να σε φιλοξενήσω». Έπειτα από λίγο, γεννιέται η κάψα του απλά να πέσεις με τα μούτρα στην αναζήτηση της νέας σου κατοικίας και από κει ξεκινάει το ταξίδι.

Έχω να πω ότι έχω ακούσει πολλές απίθανες ιστορίες από φοιτητές που ξενιτεύτηκαν για λίγο μονάχα στα πέριξ της Ευρώπης. Μέσα από τις διηγήσεις τους έμαθα που κρύβεται η φθηνότερη μπύρα της Ευρώπης, άκουσα την γαλλική διάλεκτο σε περισσότερες γλώσσες απ’ όσες μπορώ να θυμηθώ και με λίγα λόγια πόσο υπέροχη εμπειρία είναι το Erasmus. Ποτέ και επαναλαμβάνω το ΠΟΤΕ, κανένας δεν ανέφερε ότι απαιτείται τόσο ψάξιμο για τα πάντα.

Αρχινάει λοιπόν ένας μαραθώνιος μεταξύ της γραμματείας της σχολή , δημοτικών φορέων και επικοινωνίας με το πανεπιστήμιο της Ρώμης ώστε να προσκομιστούν όλα τα απαραίτητα έγγραφα περιποιημένα, ολοκληρωμένα και το πιο δύσκολο, στην ώρα τους! Και αυτή ήταν μόνο η πρώτη μάχη.

Η δεύτερη η πιο σημαντική και η πιο ψυχοφθόρα ήταν η εύρεση σπιτιού. Λοιπόν λίγες συμβουλές και λίγα συμπεράσματα. Ψάχνουμε

1. Ένα σπίτι όχι πολύ μακριά από τη σχολή με την ελπίδα να την δούμε δυο τρεις φορές πριν τελειώσει το εξάμηνο

2. Να υπάρχουν κοντά συγκοινωνίες και

3. Εξοπλισμένη κουζίνα για να εξερευνήσεις όλους τους δυνατούς συνδυασμούς που έφτιαξε ποτέ ο άνθρωπος με μακαρόνια.

Α και… συνήθως αυτό το ιδανικό deal πάει πακέτο με συγκατοίκους, αλλά αυτό είναι ένα πρόβλημα για άλλη στιγμή. Συμπέρασμα, δε μπορώ ακόμα να πιστέψω πόσες εκπτώσεις μπορείς να κάνεις στα standards βλέποντας τα υπέρογκα ποσά των ενοικίων να παίρνουν μπροστά από τα μάτια σου.

Η τρίτη μάχη, καθώς ο καιρός για να μαζέψεις τα μπαγκάζια σου σιμώνει, είναι αυτή με τον ίδιο σου τον εαυτό. Όσο και αν πεινάμε για περιπέτεια, λυσσάμε για να εξερευνήσουμε το άγνωστο, για κάποιον που θα ζήσει πρώτη φορά στο εξωτερικό, χωρίς να ξέρεις καλά καλά τη γλώσσα φαντάζει κάπως τρομακτικό; Τι κι αν όλα πάνε λάθος; Αν δε μπορώ να μιλήσω; Και και μου ξεμείνουν τα χρήματα και καταλήξω να τρώω φλοιούς δέντρων από το πιο κοντινό πάρκο της γειτονιάς μου;

Τότε είναι που η πιτσιρίκα μέσα μου κάπως κλωτσάει μέσα μου και θυμίζει ότι έφτασα στο κατώφλι του ονείρου. Σε αυτό που τόσο φαντασμαγορικά ζυμωνόταν μέσα μου εδώ και τόσα χρόνια. Σε ένα από τα όνειρα τουλάχιστον. Ανοίγω ράδιο τέρμα ώστε να ακούγεται σε όλη ο Dean Martin σε όλη την Πειραίως, δένω μαντήλι στο λαιμό και Ρώμη προετοιμάσου. Σου έρχομαι!

 

Σχολίασε το