“Aναδύεται” Άρωμα Γυναίκας στο Ίδρυμα Θεοχαράκη

Η Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου και το Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη, στη δρόμο Βασιλίσσης Σοφίας παρουσιάζουν στους χώρους του ιδρύματος την έκθεση «Άρωμα Γυναίκας στην Ελληνική Ζωγραφική». Ογδόντα πέντε εξαίρετοι πίνακες της νεοελληνικής ζωγραφικής παρουσιάζονται στην έκθεση, με σκοπό να προβάλουν την εικόνα της γυναίκας κατά τον 19ο και τον 20ο αιώνα, τους δύο αιώνες του ελεύθερου εθνικού μας βίου, καθώς η τέχνη είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την εποχή της.

Σημαντικοί Έλληνες δημιουργοί, όπως οι Θεόδωρος Βρυζάκης, Διονύσιος Τσόκος, Νικηφόρος Λύτρας, Νικόλαος Κουνελάκης, Σπυρίδωνας Προσαλέντης, Νικόλαος Γύζης, Γεώργιος Ιακωβίδης, Περικλής Πανταζής, Γεώργιος Άβλιχος, Γεώργιος Ροϊλός, Συμεών Σαββίδης, Ιάκωβος Ρίζος, Θεόδωρος Ράλλης κ.ά. προβάλλουν τη θέση της γυναίκας μέσα στην ελληνική κοινωνία και τα κοινωνικά στερεότυπα της εποχής. Από τις αρχές του 20ού αιώνα, μέσα από τις αλλεπάλληλες πρωτοποριακές τεχνοτροπίες της τέχνης, θα παρακολουθήσουμε τη μορφή της γυναίκας και τον αθέατο εσωτερικό κόσμο της, στα έργα Ελλήνων καλλιτεχνών όπως των Παύλου Μαθιόπουλου, Κωνσταντίνου Παρθένη, Γιώργου Μπουζιάνη, Νίκου Λύτρα, Σπύρου Βασιλείου, Γιάννη Τσαρούχη, Νίκου Νικολάου, Γιώργου Μαυροΐδη, Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα, Γιάννη Μόραλη, Παναγιώτη Τέτση, Σωτήρη Σόρογκα, Σάββα Χαρατσίδη, Αλέκου Φασιανού, Βασίλη Σπεράντζα, Τάκη Κατσουλίδη, Χρίστου Καρά, Γιώργου Ρόρρη κ.ά., καθώς η γυναικεία μορφή αποτελεί σημείο εικαστικού προβληματισμού και αναζήτησης καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα.

 

Είναι αξιοσημείωτο ότι η γυναίκα από το τέλος του 19ου αιώνα μέσω της πνευματικής της χειραφέτησης, επαναπροσδιορίζει τη θέση της μέσα στην οικογένεια και στην κοινωνία, με αδιάψευστο μάρτυρα την ίδια την τέχνη, που απεικονίζει την εικόνα της «Νέας Γυναίκας».

Την περίοδο του Μεσοπολέμου η ζωγραφική γίνεται ανθρωποκεντρική και οι Έλληνες καλλιτέχνες μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, αναζητούν στην παράδοση αξίες που γίνονται πρότυπα .Σε αυτήν την παράδοση ψάχνουν να διατηρήσουν την αυθεντικότητα τους, την « ελληνικότητα» τους συμπαρατάσσοντας ή διαχωρίζοντας στοιχεία από τη σύγχρονη ευρωπαϊκή τέχνη.

Η γυναικεία μορφή, με τη χάρη, την ομορφιά, την περιβολή, τα ανθηρά της χρώματα προσθέτει ένα δυνατό και πάντα αισθητό  άρωμα στη ζωγραφική. Η γυναίκα υπήρξε ένα ανεξάντλητο ορυχείο έμπνευσης για τους καλλιτέχνες από τότε που δημιουργήθηκε η τέχνη. Οι γλαφυρές φόρμες του γυναικείου σώματος, πλούσιες σε συμβολισμούς ευκαρπίας και μητρότητας, αποτέλεσαν το κοινό θεμέλιο θρησκεία και τέχνης από τις προϊστορικές μητέρες- θεές ως την Αφροδίτη και την Παναγία.

Αλλά και ο κόσμος της γυναίκας με τη διπλή του σημασία άσκησε πάντοτε μαγνητική έλξη στους δημιουργούς. Ο κόσμος με τη στενή έννοια του διακόσμου και ο κόσμος με την ευρύτερη έννοια, ο χαρακτήρας, τα ήθη, τα πάθη και το πλαίσιο ζωής των γυναικών.

Μετά τον πόλεμο και τις αφαιρετικές αναζητήσεις, η δεκαετία του 70’ εγκαινιάζεται με την επιστροφή της παραστατικής ζωγραφικής. Η γυναίκα αποτελεί αγαπημένο θέμα των καλλιτεχνών, παλαιότερων και νεότερων στο πλαίσιο της πολυμορφίας της σύγχρονης δημιουργίας. Το απελευθερωτικό κλίμα της μεταμοντέρνας συνθήκης που κηρύσσει την ανεξιθρησκεία και τον εκλεκτικισμό, ευνοεί τις μεταμορφώσεις της γυναικείας εικόνας στο τέλος του 20 ου αιώνα.

Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω ότι το συντονισμό της έκθεσης έχει αναλάβει η κα. Ευαγγελία Ευθυμιάδου, την επιμέλεια έκθεσης-έκδοσης καθώς και τα κείμενα έχουν αναλάβει η κα. Μαρίνα Λαμπράκη, η Πλάκα Λαμπρινή Καρακούρτη και κα Ορφανοπούλου καθώς επίσης πολλοί ακόμη είναι οι συντελεστές που βοήθησαν ώστε να βγει αυτό το όμορφο αποτέλεσμα!

Προλαβαίνετε ακόμα να την επισκεφτείτε έως τις 3/2/19!

Σπεύσατε!!!

Γίνονται και ξεναγήσεις για όσους θέλουν!

Σχολίασε το