Ο “Φάρος” κλέβει την παράσταση στο θέατρο Αθηνών για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά !

Το θέατρο Αθηνών ανεβάζει άγνωστο έργο, άγνωστου στην Ελλάδα συγγραφέα και δη Ιρλανδού. Πρόκειται για ένα ρίσκο της επιλογής του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη καθώς και για ένα επιτυχημένο πείραμα που υπολογίζει πολλά στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών.

«Ο Φάρος» ( πρωτότυπος τίτλος: The seafarer) που είναι παρμένος απ’ τους παρακάτω στίχους του ποιήματος του Α. Εμπειρίκου « Πυρσός λαμπρός του υπερτάτου φαροδείκτου», « Όχι! Όχι! Δε βρίσκεται η χαρά στην απλή όχθη μόνον! Είναι εδώ, μες στις ψυχές μας, μέσα σε τούτες τις καρδιές είναι παντού για όσους μπορούν να σπάσουν τα δεσμά των, αφού και μέσα μας ο ήλιος ανατέλλει και δείχνει την πορεία μας παντού όπου πηγαίνει φως εκ φωτός, αυτός ο πυρσός ο λαμπρός του υπερτάτου Φαροδείκτου που όλοι παραλείπουν οι άλλοι του Φαροδείκτου, σύντροφοι, που είναι ο ουρανός.

Υπόθεση

Παραμονή Χριστουγέννων, στο υπόγειο ενός σπιτιού, σ’ έναν παραθαλλάσιο οικισμό στα βόρεια του Δουβλίνου, ενώ έξω μαίνεται η καταιγίδα, τέσσερεις φίλοι κι ένας μυστηριώδης ξένος θα περάσουν τη νύχτα γιορτάζοντας με τον τρόπο που ξέρουν,παίζοντας χαρτιά και πίνοντας.

Ο Σάρκυ έχει επιστρέψει μετά από καιρό, για να προσέχει τον Ρίτσαρντ, τον μεγαλύτερο αδελφό του, που τυφλώθηκε πρόσφατα. Στη γιορτινή βραδιά είναι μαζί τους ο Ιβάν κι ο Νίκυ, φίλοι αδελφικοί, στο ποτό και τις αποτυχίες της ζωής. Κι ένας ακόμη απρόσκλητος επισκέπτης, ο κύριος Λόκχαρτ, που κανείς δεν τον γνωρίζει, ενώ εκείνος μοιάζει να γνωρίζει πολλά.

Ενώ η νύχτα βαθαίνει κι η καταιγίδα θριαμβεύει, οι πέντε άντρες θα παίξουν μέχρι το τέλος, ποντάροντας όλο και περισσότερα: μια πιθανότητα να ξεφύγουν απ’ το παρελθόν τους. Και μια τελευταία ευκαιρία να σώσουν την ψυχή τους.

Το έργο

Ακροβατώντας αριστοτεχνικά ανάμεσα στο θρίλερ, τη μαύρη κωμωδία, τις κλασσικές ιστορίες μυστηρίου, το δράμα, τον μαγικό ρεαλισμό, με χιούμορ, με εξαιρετικά διαγραμμένους χαρακτήρες και ευφυείς διαλόγους, το έργο είναι στην ουσία ένα «μακρύ ταξίδι της νύχτας μέσα στη μέρα». Mια τρυφερή παραβολή για την εξιλέωση και τη λύτρωση.

Ο Μακφέρσον αγαπάει τους ήρωές του και μας κάνει να τους αγαπήσουμε κι εμείς. Αν η ζωή είναι ένα ταξίδι όπου όλοι ξέρουμε το τέλος, αξίζει να το κάνουμε μαζί. Κι αν αυτοί οι άνθρωποι, που έχουν αποτύχει σε όλα, δουλειά, έρωτα, σχέσεις, αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία, τότε την αξίζουμε κι εμείς.

Η σκηνοθεσία στερεώνεται προσεκτικά πάνω στη συνθήκη του νατουραλιστικού θεάτρου και ο νατουραλισμός δεν είναι επίφαση. Δε μένει δηλαδή μετέωρος όταν στην πλοκή εισάγεται το μεταφυσικό στοιχείο , απεναντίας το χωνεύει ομαλά, το καθιστά αληθοφανές.

Η παρουσία του Διαβόλου λειτουργεί υπαινικτικά για τη μάχη του Καλού με το Κακό , μάχη πανάρχαια και καθημερινή. Ωστόσο, μοιάζει ν’ απωθείται η χριστιανική ρητορική ως αίτημα του έργου καθώς η σκηνοθεσία περνά κατευθείαν στο κεντρικό διακύβευμά του.

Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, « Ρίτσαρντ» κρατά πρωταγωνιστικό ρόλο μαζί με τη σκηνοθεσία σε μια απίστευτη απόδοση σαρκασμού, συγκίνησης και μεγαθυμίας για την κατάσταση της τυφλότητας και μαζί έναν από τους πιο ολοκληρωμένους ρόλους της πρόσφατης πορείας του.

Ο Αιμίλιος Χειλάκης, « κύριος Λόκχαρτ» με το ρόλο του Διαβόλου κατορθώνει να δώσει δραματικό status χωρίς υπερβολές. Ο Νίκος Ψαρράς φορτίζει με υπέροχη φυσικότητα και τόνους ελαφράδας τη φιγούρα του αφελούς Ιβάν. Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος βάζει μπροστά το ταλέντο της εκφραστικότητας και της ευκινησίας του και δικαιώνεται πανηγυρικά. Τέλος , ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος αποδεικνύεται ένας ηθοποιός παντός καιρού που προσαρμόζεται με περισσή άνεση και γενναιοδωρία σ’ ένα είδος θεάτρου που τώρα τον υποδέχεται.

Αν επιθυμήσατε θέατρο «Ο Φάρος» σας περιμένει…

Σχολίασε το