Οκτώβρη παλιέ μου φίλε, καλώς ήρθες!

Οκτώβρη παλιέ μου φίλε, έκανες ακόμη μια φορά την επιστροφή σου. Κι ήταν μια επιστροφή με ανέμους και θύελλες, βροχή και συννεφιά. Το γκρίζο σου και η ψύχρα σου έχουν χαραχθεί για τα καλά στη μνήμη μου. Χρόνια τώρα διαδέχεσαι τις ζεστές μέρες και την ανεμελιά που καλώς ή κακώς κρατά ακόμη ο Σεπτέμβρης και σπέρνεις σοβαρότητα και υποχρεώσεις στον διάβα σου.

Κάθε χρόνο μεγαλύτερη, πιστεύω σε νιώθω πιο καλά. Όσο οι εποχές περνάνε, τόσο καταλαβαίνει κανείς την αξία που έχουν οι μήνες, οι μέρες, τα λεπτά. Παλιότερα μου φαίνονταν όλα ίδια, είναι όλα αλλιώς όταν είσαι στην ασφάλεια του πατρικού σπιτιού κι αλλιώς όταν είσαι στην ανεξαρτησία τη δική σου. Κάθε τι αποκτά τη δική του ταυτότητα, μια ταυτότητα που ορίζεται από εσένα, από τις δικές σου επιλογές, από τους ανθρώπους που εσύ επιλέγεις να περιστρέφονται γύρω σου.

Όσοι είναι μακριά από το τόπο τους καταλαβαίνουν πολύ καλά τι λέω. Όσοι πάλι βρίσκονται ακόμα εκεί, πάλι θα καταλάβουν τι θέλω να πω, αφού σίγουρα θα έχουν περάσει την ηλικία που μας επιτρέπει να ζούμε ακόμα ανέμελα. Θέλοντας και μη, μετά τα 20, 20 και κάτι, όλα αλλάζουν.

Θέλω να πιστεύω πως αλλάζουν για καλό. Είναι ωραίο να παίρνεις τη ζωή στα χέρια σου. Κανείς δεν είπε ότι είναι εύκολο, αλλά είναι ωραίο. Για το ο τιδήποτε συμβαίνει, είσαι εσύ ο υπεύθυνος, εσύ ο κύριος του εαυτού σου και αυτό φίλοι μου δεν ξέρετε πόσο θείο δώρο είναι για τον ψυχισμό του ανθρώπου. Αν κάτι έχει διαστρεβλώσει την ανθρωπότητα είναι αυτός ο ωχαδερφισμός που μας καταδιώκει από τα γεννοφάσκια μας. Αυτό το “Το δικό μου το παιδί δεν φταίει, το άλλο το χτύπησε πρώτο” ή αυτό το ” Τι φταίω εγώ που έτρεχα; Το φανάρι δεν λειτουργούσε”. Κι έρχεται ένας Οκτώβρης, να σου θυμίσει πως είναι να έχεις υποχρεώσεις και εκκρεμότητες.

Όταν κρύβεται ο ήλιος είναι στη φύση μας να νιώθουμε ένα “μάζεμα”. Η ίδια η μάνα γη μας στέλνει ένα μήνυμα ότι δεν είναι όλα ηλιόλουστα. Για να απολαμβάνουμε ωραίες μέρες δεν πρέπει απλά να τις βρούμε, πρέπει και να τις αξίζουμε.

Όσο προχωρά το φθινόπωρο η ιδέα αυτή γίνεται όλο και πιο έντονη στο νου μου. Και μην μπερδεύεστε, δεν μιλώ επ’ ουδενί για χρήματα. Τα χρήματα δεν χωρούν σε τέτοιες συζητήσεις. Μιλώ για χαρά και… ήλιο. Ξέρετε κάποιον να μπορεί να εκτιμήσει κάτι, αν δεν έχει γνωρίσει πως είναι τα πράγματα στην απουσία του; Ξέρετε κάποιον να μπορεί να εκτιμήσει το χαμόγελο αν δεν έχει γνωρίσει το δάκρυ; Ξέρετε κάποιον να επιθυμεί διακαώς τον ήλιο αν δεν έχει βραχεί από την καταιγίδα; Εγώ δεν ξέρω και μ’ αρέσει που δεν ξέρω. Μ’ αρέσει να γνωρίζω ανθρώπους που εκτιμούν την απλότητα των πραγμάτων. Όσοι δεν τα εκτιμούν είναι αχάριστοι. Και η αχαριστία είναι το χειρότερο ελάττωμα.

Ο Οκτώβρης είναι ο μήνας υπενθύμισης. Θυμήσου όλα αυτά που έχεις, όλα αυτά που είσαι και όλα αυτά που σε κάνουν πραγματικά χαρούμενο. Είναι η κατάλληλη στιγμή του έτους…

 

Σχολίασε το