Νάντια Κομανέτσι, ένα όνομα μια ιστορία για το Γυναικείο Αθλητισμό

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε το 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η πρώτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.

Η διαμαρτυρία έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη. Το αίτημά τους ήταν οι καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η πρώτη Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.

Ο εορτασμός όμως, ύστερα από πολύχρονη καθυστέρηση καθιερώθηκε το 1910 με πρόταση της Γερμανίδας σοσιαλίστριας «Clara Zetkin» κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Διεθνούς ενώ εορτάσθηκε για πρώτη φορά το 1911.

Μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία, η φεμινίστρια Αλεξάνδρα Κολοντάι έπεισε τον Λένιν να καθιερώσει την 8η Μαρτίου ως επίσημη αργία. Η Παγκόσμια Ημέρα της γυναίκας ξεκίνησε ως ένας εορτασμός στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, της Ρωσίας, καθώς και του πρώην σοβιετικού μπλοκ. Θεσμοθετήθηκε, τελικά το 1977 από τον Ο.Η.Ε.

Παραδοσιακά, αυτή η μέρα αποτελεί φόρο τιμής στα γεγονότα της 8ης Μαρτίου 1857! Ενώσεις για τα δικαιώματα των γυναικών αλλά και ακτιβιστές διαδηλώνουν σε όλο τον κόσμο , με σκοπό να  γνωστοποιήσουν τα αιτήματά τους για τη βελτίωση της θέσης των γυναικών.

~Μια Υπέροχη Γυναίκα!!! ~Νάντια Κομανέτσι~

Στις 18 Ιουλίου του 1976 η Ρουμάνα αθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής, έγραψε ιστορία στον αθλητισμό, κατακτώντας άριστη βαθμολογία στο πρόγραμμά της στους ασύμμετρους ζυγούς, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ. Το απόλυτο 10 ήταν πλέον γεγονός! Η ίδια γνώριζε ότι ήταν το φαβορί για τη νίκη, αλλά δεν περίμενε ότι θα τη βαθμολογούσαν ως Τέλεια!

Αυτή ήταν η αρχή μιας σειράς αθλητικών επιτυχιών για την 14χρονη Ρουμάνα, που συνολικά απέσπασε εφτά 10αρια και έφυγε από τους αγώνες με 3 χρυσά και ένα αργυρό μετάλλιο. Η Νάντια Κομανέτσι ήταν η πιο νέα μέχρι τότε Ολυμπιονίκης!

Γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου του 1961 στο Ονέστι της Ρουμανίας και ήταν το πρώτο παιδί της οικογένειάς της. Ο πατέρας της ήταν μηχανικός αυτοκινήτων και η μητέρα της νοικοκυρά.
Από μικρή φάνηκε το ταλέντο της στον αθλητισμό! Ξεκίνησε την ενόργανη γυμναστική σε ηλικία 6 ετών και ένα χρόνο αργότερα γράφτηκε στη σχολή του Μπέλα Κάρολι, ο οποίος αργότερα έγινε προπονητής της.

« Αρχικά, οι επιδόσεις της Κομανέτσι δεν ήταν και οι καλύτερες, αλλά αυτό πείσμωνε τόσο την ίδια όσο και τον προπονητή της, ο οποίος και πίστευε πολύ στο ταλέντο της!»

 Το 1969 έκανε την πρώτη της εμφάνιση σε μεγάλη διοργάνωση και κατέκτησε την 13η θέση, ενώ την αμέσως επόμενη χρονιά βγήκε πρώτη στον ίδιο θεσμό, γεγονός που έδειξε την πρόοδό της. Το όνομα της είχε γίνει γνωστό στη Ρουμανία και όλοι περίμεναν η Κομανέτσι να κάνει το θαύμα.

Αμέσως, μετά τους Ολυμπιακούς του Μόντρεαλ άρχισαν οι δυσκολίες στη ζωή της Κομανέτσι. Το διαζύγιο των γονιών της τη συνθλίβει. Παίρνει κιλά. Στο Ευρωπαϊκό του 1977,παρά τα δύο χρυσά, δεν ήταν ο εαυτός της. Το 1978 της επιτρέπουν να επιστρέψει στους προπονητές της. Χάνει κιλά και το 1979 γίνεται η πρώτη γυμνάστρια που κερδίζει τρεις συνεχόμενους ευρωπαϊκούς τίτλους. Στο Παγκόσμιο του 1979 «κόβει» το χέρι της στη δοκό αλλά, παρά την απαγόρευση των γιατρών, φεύγει από το νοσοκομείο για να βοηθήσει τη χώρα της να κατακτήσει τον αγώνα στο ομαδικό.

Κυριαρχεί και στην Ολυμπιάδα της Μόσχας το 1980, με δύο χρυσά μετάλλια και δύο αργυρά. Στους Ολυμπιακούς της Μόσχας, η κόντρα των καθεστώτων Μπρέζνιεφ – Τσαουσέσκου μεταφέρεται στα Ολυμπιακά ταπί. Η Γελένα Νταβίντοβα την κερδίζει και η Μόσχα αποθεώνει την Ολυμπιονίκη της. Κερδίζει τον τίτλο του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας της Ρουμανίας. Ήταν η πιο νέα που κέρδισε το βραβείο αυτό κατά τη διάρκεια της διοίκησης του Νικολάε Τσαουσέσκου.

Καθώς το 1981 ο προπονητής της αυτομόλησε στις ΗΠΑ, ως αντίδραση στην καταπιεστική διακυβέρνηση Τσαουσέσκου, η Κομανέτσι φοβούμενη για την οικογένειά της, όπως λέει σήμερα, μένει πίσω. Έπειτα, αρχίζουν οι σκοτεινές σελίδες της ζωής της στις οποίες αναφέρεται εκτενώς στην αυτοβιογραφία της, ρίχνοντας τόσο φως όσο η ίδια επιθυμούσε. Το όνομά της συνδέθηκε τόσο με πραγματικές όσο και φανταστικές ιστορίες, αλλά και σκοτεινές ιστορίες στη χώρα της, τη Ρουμανία του.

Το καθεστώς Τσαουσέσκου φοβάται ότι η κορυφαία του αθλήτρια θα αυτομολήσει στη Δύση. Το 1981 της απαγορεύουν την έξοδο από τη χώρα. Δουλεύει ως προπονήτρια παιδιών, αλλά έχει πάρει ήδη τις αποφάσεις της. Στα 19 της χρόνια, συμμετείχε στο τελευταίο της μεγάλο αθλητικό γεγονός, ενώ κατόπιν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, με την επίσημη διακήρυξη της αποχώρησής της να λαμβάνει χώρα λίγο πριν από τους Ολυμπιακούς του ’84 του Λος Άντζελες.

Το 1989, με τη βοήθεια ενός οικοδόμου, του Κονσταντίν Πανέτ, περνάει λαθραία στην Ουγγαρία, την Αυστρία και φτάνει στην Αμερική. Αφήνει πίσω της μια μεγάλη συλλογή από κούκλες και μετάλλια. Απασχολεί τα σκανδαλοθηρικά περιοδικά και το «Life» γράφει για την «Πτώση ενός Αγγέλου». Συναντά στη ζωή τον Αμερικανό Ολυμπιονίκη, Μπαρτ Κόνερ. Ερωτεύονται και παντρεύονται το 1996. Η λαμπρή τελετή έγινε στο Βουκουρέστι και το περιοδικό Sports Illustrated την αποκάλεσε «την εκδοχή του βασιλικού γάμου στον κόσμο των σπορ».

Η δημοκρατική κυβέρνηση της Ρουμανίας της συμπεριφέρθηκε σαν βασίλισσα, δίνοντάς της ακόμα και την προεδρική κατοικία για τις ανάγκες της γαμήλιας τελετής. Στις 3 Ιουνίου 2006, θα ερχόταν στον κόσμο και ο γιος της, Ντίλαν Πιλ Κόνερ. Η Νάντια Κομανέτσι, η γυναίκα που άλλαξε για πάντα την ιστορία της ενόργανης γυμναστικής ανεβάζοντας τον πήχη στο ουράνιο δεκάρι, ζει στις ΗΠΑ, γράφει βιβλία, δίνει διαλέξεις, ασχολείται με το φιλανθρωπικό της έργο, το γυμναστήριό της, αποφεύγει να μιλά για το παρελθόν και βλέπει μόνο στο μέλλον! Σαρανταένα χρόνια μετά το περίφημο δεκάρι του Μόντρεαλ, είναι ένας θρύλος της γυμναστικής που ανέτειλε σε πολύ σκοτεινούς καιρούς!

Σχολίασε το