Μια Αθηναία στη Θεσσαλονίκη

Μήνυμα κολλητής ώρα 23:15 « H xxx αεροπορική εταιρεία έβγαλε προσφορές για πτήσεις εσωτερικού». Δεν χρειάστηκε να πει περισσότερα, δεν χρειάστηκε να σκεφτώ παραπάνω, το χέρι μου κάπως μαγικά αγοράζει τη πιο κοντινή πτήση για Θεσσαλονίκη και τα πρώτα τηλέφωνα στις ξενιτεμένες μου φίλες στον μακρινό βορρά, ξεκινούν.

Έναν μήνα αργότερα και μετά από ένα εξαιρετικό λάθος υπολογισμό της ώρας, βρίσκομαι στη περιβόητη Καμάρα, μόνη, παγωμένη και πεινασμένη. Σαν ηλιαχτίδα φωτός καταφθάνει το σαλονικιώτικο φιλαράκι μου και μετά από μια ζεστή αγκαλιά την παρακαλάω να με πάει στο πιο κοντινό μπουγατσάδικο του κέντρου. Εξάλλου τόσα μίλια για μια μπουγάτσα έγιναν ( συγνώμη Σπυρ. ). Μου παίρνει τα μπαγκάζια από το χέρι και μου λέει ξέρω το κατάλληλο μέρος.

Κάπως έτσι καταφθάνω στο περιβόητο μπουγατσάδικο του Γιάννη. Ως Αθηναία μετά μεγάλης μου λύπης ομολογώ ότι ναι, η μπουγάτσα στο βορρά έχει άλλη χάρη βρε αδερφέ. Και ναι μπορώ να εκτιμήσω τη καλή μπουγάτσα χωρίς να είμαι ξενυχτισμένη. Σε κάθε περίπτωση, αυτό το τραγανιστό φύλλο και η λαχταριστή γέμιση της μπουγάτσας με κρέμα νομίζω με κυνηγάει ακόμα στα πιο γλυκά μου όνειρα. Έκκληση προς τους αγαπημένους συμπρωτευουσιάνους, ελάτε μια βόλτα και από δω, θα μας φύγει όλος ο μισθός στα πήγαινε έλα.

Ψυχικά και σωματικά ανεφοδιασμένη, καταφθάνω στο τρισχαριτωμένο φοιτητόσπιτο και περιμένω τη δεύτερη της παρέας να καταφθάσει για να βολτάρουμε στην ηλιόλουστη χειμωνιάτικη Θεσσαλονίκη. Κάπου δω, θέλω να πω, ότι μέσα σε μια ώρα είδα περισσότερες γούνες απ’ όσες έχω δει σε όλη μου τη ζωή και όλα εκείνα τα memes τύπου «σαλονικιά όταν πάει για καφέ» ξεπετάχτηκαν μπροστά στα μάτια μου. Εγώ πάντως κορίτσια να σας πω την αμαρτία μου σας βγάζω το καπέλο. 10 η ώρα η βλεφαρίδα τέλεια το βάψιμο πένα και πάντα το πατούμενο εννοείται ψηλό και κομψότατο. Την ίδια στιγμή, κάπου μεταξύ Ακαδημίας και Σόλωνος, οριακά και μετά βίας προσπαθώ να πάω σε αυτήν την ριμάδα την σχολή. Όχι μπράβο σας.

Το γλυκό φως της μέρας διαδέχεται ένα υγρό απόγευμα και μια πιο ακόμα παγωμένη νύχτα και η κοριτσοπαρέα μας αποφασίζει να γυρίσει ινκόγκνιτο στη πόλη. Βάψιμο έντονο, παγέτα αστραφτερή και μπόλικη καλή διάθεση. Πρώτη στάση Μπιτ Παζάρ. Φίσκα στο φοιτητόκοσμο και εμείς κάπως βρίσκουμε αυτό το τέλειο τραπέζι δίπλα στη ορχήστρα και ξεκινάει η βραδιά μας.

Η ώρα περασμένη και όλα δείχνουν ότι είναι η στιγμή για το afterακι της βραδιάς. Συναντιόμαστε με την δεύτερη Αθηναϊκή παρέα μου που σουλάτσαρε στη Θεσσαλονίκη, και σβήνουμε τα ντέρτια μας στις τεκίλες λεμόνι και στην αυθεντική, την τίμια την λαϊκή την trashιλα. (Shoutout στον αγαπημένο DJ από το «Ταξίδι»).

Τόσο όμορφες νύχτες, τόσο άχαρες μέρες. Αυτός είναι ο τίτλος του επόμενου πρωινού. Ή μάλλον του επόμενου διήμερου. Η τεκίλα παίζει μια άνιση μάχη με το στομάχι μου και ο ντελιβεράς του μπουγατσάδικου γίνεται ο νέος καλύτερος μου φίλος.

Έχει πάει ήδη μεσημεράκι και αρχίζουν τα κουδουνίσματα από Σαλονικιώτισσα. Ας κρατήσουμε τα εξής. Με είπε μούχλα και μας ξεσήκωσε να βολτάρουμε στο κέντρο. Είναι πειστικότατη δε μπορώ να πω.


Μετά τι απαραίτητες selfie μπροστά από τον Λευκό Πύργο και τις instagramικές λήψεις στις ομπρελίτσες, δεν μένει τίποτα άλλο εκτός από ένα καλό late brunch. Εντάξει μεσημεριανό εννοώ. Προσπερνώντας τη κοσμοσυρροή λόγω εορταστικής περιόδου, μετά από μια ολιγόλεπτη αναμονή καθόμαστε στο Spoon και απολαμβάνουμε με το παρεάκι τη μακαρανοδάρα μας. Αλλά επειδή ένας μύθος λέει πως αν δεν πάρεις 5 κιλά στη Θεσσαλονίκη, είναι σαν να μην πήγες ποτέ, τσιμπάμε και ένα μαγικό σοκολατένιο βαφλάκι. Να κάτι που δε θα μετανιώνεις ποτέ.


Σιγά σιγά το ταξίδι έρχεται στο τέλος του. Λένε πως η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη του έρωτα. Δε το πιστεύω. Σε κάθε πόλη που συναντώ ερωτεύομαι και κάτι άλλο. Στη Θεσσαλονίκη ερωτεύθηκα το καλό φαγητό της, την μοναδική θέα από στην Άνω πόλη και τους ανθρώπους της. Ζεστοί άνθρωποι, γλεντζέδες και πάντα σε ετοιμότητα για ένα δυνατό ξενύχτι. Δεν μπορώ να μην αναφέρω βέβαια τον πολύ αγαπημένο ιδιωματισμό τους, ο οποίος σε κάνει να χαμογελάς με το πιο ζεστό σου χαμόγελο. Θεσσαλονίκη για λίγο μόνο, αντίο.

Υ. Γ. Αγωνιστικούς χαιρετισμούς σε όλους τους Αθηναίους φοιτητές στη Θεσσαλονίκη.

Σχολίασε το