Η Μοναξιά των Μεγαλουπόλεων

Η Μoναξιά διαφέρει από την απομόνωση. Η λέξη «μοναξιά» συχνά υποδηλώνει ότι κάποιο άτομο είναι μόνο αλλά νιώθει λαχτάρα για συντροφιά! Από την άλλη πλευρά, η λέξη «απομόνωση» μπορεί να αναφέρεται στην ηθελημένη αποφυγή των φυσιολογικών επαφών με άλλους. Επομένως, η απομόνωση μπορεί να είναι επιθυμητή υπό ορισμένες συνθήκες. Δεν μιλάμε για τη μοναχικότητα και την επιλογή κάποιου να περνάει χρόνο μόνος του, όσο εκείνος επιθυμεί και ορίζει! Μιλάμε για το να αισθάνεται κανείς πως είναι πραγματικά μόνος και πως πορεύεται στη ζωή χωρίς πολύ κοντινούς και αγαπημένους του ανθρώπους.

Ο σύγχρονος άνθρωπος ζει µια παράξενη ζωή! Από τη µία έχει όλα τα υλικά αγαθά κι από την άλλη δεν µπορεί να ικανοποιήσει στοιχειώδεις ψυχολογικές ανάγκες! Παλιότερα συνέβαινε το αντίθετο. ∆εν είχαν υλικά αγαθά, αλλά είχαν ψυχική ισορροπία οι άνθρωποι, διότι ικανοποιούσαν τις βασικές ψυχολογικές ανάγκες του. Έτσι , σήµερα σε µια µεγαλούπολη είναι γεµάτο το ψυγείο του κατοίκου της, αλλά στην πολυκατοικία που µένει δεν γνωρίζει τους διπλανούς του! Πάει στη δουλειά του, όπου σίγουρα οι συνθήκες εργασίας του είναι πολύ καλύτερες από τον παλιό καιρό, αλλά όταν γυρίζει στο σπίτι, τον πιάνει µια παγωνιά. Κλείνεται στους τέσσερις τοίχους, ζει µόνος και αγωνιά πότε θα χτυπήσει το τηλέφωνο να πει µια κουβέντα, να συζητήσει µε έναν άνθρωπο!

Δεν είναι μόνο οι ηλικιωμένοι που πάσχουν από μοναξιά ,επειδή η κοινωνία δεν τους συναναστρέφεται ή επειδή δεν έχουν μεγάλο κοινωνικό κύκλο! Αίσθημα απομόνωσης νιώθει ο σύγχρονος άνθρωπος της δύσης σε όλες τις ηπείρους λόγω των λίγων φίλων που έχει.

Αν τον πάρει τηλέφωνο κανένας, µόλις του λέει «έλα να πιούµε µια µπύρα σπίτι µου», ξέρει τι απάντηση θα πάρει : «δεν έχω καιρό τώρα, είµαι φουλ τάιµ, µια άλλη φορά». Όλοι είναι πνιγµένοι στη δουλειά τους, δεν έχουν ελεύθερο χρόνο για επισκέψεις, δεν έχουν χρόνο να συναντηθούν έξω σε µια καφετερία!

Μία βασική αιτία για τη µοναξιά είναι η τηλεόραση! Φαντασθείτε να καταργηθεί. Θ’ αρχίσουµε όλοι τις µεταξύ µας επισκέψεις τα απογεύµατα, διότι κάτι θα έπρεπε να κάνουµε.

Θυµάµαι πριν τριάντα χρόνια πόσο πιο διαφορετική ήταν η επικοινωνία των ανθρώπων : ζεστή, ανθρώπινη, ο ένας έλεγε τον πόνο του στον άλλο, ο άλλος τον ένιωθε και τον συµβούλευε και η συνάντηση κρατούσε περισσότερο από τρία τέταρτα που κρατά σήµερα.

Η επικοινωνία θέλει και θάρρος! Όταν βρεθούµε σ’ ένα πάρτυ, σε µια παρέα που υπάρχουν και άγνωστοι, ας είµαστε τολµηροί, ας πλησιάζουµε τους άλλους, άνθρωποι είναι και αυτοί, φυσικό είναι να έχουν κι αυτοί ατολµία, κάποιος πρέπει να κάνει την αρχή. Η έλλειψη επικοινωνίας είναι ένα βήµα για να λυθεί το πρόβληµα και να ξαναζεστάνουν τις µεταξύ τους σχέσεις οι Έλληνες…

Σχολίασε το