Η γη που κλαίει!

 

~Σώσε τον πλανήτη μας~

Τι να πούμε για τις θάλασσες;

Οι ουρανοί πέφτουν κάτω.

Δε μπορώ ούτε ν’ αναπνεύσω

Τι να πούμε για την πληγωμένη Γη;

Μπορούμε να νιώσουμε τις πληγές της.

Τι να πούμε για τα παιδιά που πεθαίνουν;

Μπορεί να τ’ ακούσεις να κλαίνε.

Πού κάναμε λάθος;

Κάποιος να μου πει: Γιατί;

 

Οι στίχοι αυτοί είναι παρμένοι από το τραγούδι « Εarth Song». Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για τραγούδι αλλά για μοιρολόι. Αναφέρεται στις οικολογικές καταστροφές, στις πληγές του θανάτου που ανοίξαμε στο κορμί της μάνας Γης, πράξη που συνιστά έγκλημα μητροκτονίας. Επίσης, αναφέρεται στις πληγές που προκαλεί ο άνθρωπος στον εαυτό του, με κύρια θύματα τα παιδιά, που γεννιούνται αθώα και είναι υποχρεωμένα να ζήσουν σ’ ένα κόσμο αγριότητας, έτσι που κι αυτά να γίνουν θύματα και αύριο, όσα επιζήσουν, θύτες. Τα παιδιά πεθαίνουν είτε από την πείνα είτε από τις αρρώστιες είτε από την έλλειψη φροντίδας είτε συνθλίβονται στις μυλόπετρες του πολέμου. Το τραγούδι ρωτά απαιτητικά: κάποιος να μου πει «γιατί»; Τώρα που τελείωσε ο πόλεμος, ποιος μπορεί να πει γιατί έγινε; Ποιος μπορεί να εξηγήσει πειστικά το δικό μας Εμφύλιο Πόλεμο; Όλοι ξέρουμε ποιος ωφελείται από τους πολέμους, όλοι ξέρουμε τελικά ποιος την πληρώνει, εκείνο όμως που δεν ξέρουμε ή φοβόμαστε να ρωτήσουμε και να ερευνήσουμε είναι το γιατί θέλουμε να σκοτώνουμε και να σκοτωθούμε, γιατί θέλουμε να πληγώσουμε και να πληγωθούμε.

 Ο πληθυσμός του πλανήτη μας υπολογίζεται σε 5 δισεκαταμμύρια. Από το άθροισμα αυτό μόνο 300 εκατομμύρια ζουν σε επίπεδο ανώτερης ευημερίας, περίπου 400 εκατομμύρια σε επίπεδο σχετικής ευημερίας, ενώ ο υπόλοιπος πληθυσμός του πλανήτη ζει κάτω από το επίπεδο της βιωσιμότητας. Δε ζει , φυτοζωεί.

Το τραγούδι του Μάικλ Τζάκσον « Εarth Song» είναι μια μπαλάντα αποτελούμενη από στίχους-ερωτηματικά:

What about sunrise?( τι έχεις να πεις για το ηλιοβασίλεμα;)

What about rain?(τι έχεις να πεις για τη βροχή;)

What about things? (τι έχεις να πεις για τα πράγματα που είπες ότι θα κερδίζαμε;)

Τα ερωτηματικά μένουν μετέωρα. Όμως ο Τζάκσον επιμένει να ρωτά, χωρίς να περιμένει απάντηση. Κάποια στιγμή το ερώτημα γίνεται μαχαιριά:

Tί έχεις να πεις για την ειρήνη

Που υποσχέθηκες στο μοναχογιό σου;

 

Είναι αλήθεια ότι οι άνθρωποι κάνουν ένα παιδί για προσφέρουν περισσότερα αγαθά, χωρίς να του προσφέρουν το αγαθό της ειρήνης. Αυτό συνιστά παραφροσύνη.

Το τραγούδι κλείνει, νομίζω με τους στίχους:

«Σταμάτησες ποτέ να παρατηρήσεις τη γη που κλαίει

Η γη κλαίει όχι όταν την κατασπαράζουμε για να της πάρουμε τον πλούτο της αλλά όταν δέχεται στην αγκαλιά της τα παιδιά της πριν από την κανονική ώρα τους. Τότε είναι που τα δάκρυα των μανάδων γίνονται λίμνες. Και οι φυσικές λίμνες χάνουν την καθαρότητά τους όχι μόνο όταν δέχονται τα απόβλητα αλλά και όταν γεμίζουν από αίμα, από κουφάρια σκοτωμένων νέων. Είναι γεγονός ότι το ξένο τραγούδι αρέσει, γιατί ακριβώς δεν είναι ξένο. Δεν είναι ξένο προς το ανθρώπινο δράμα. Είναι πάντα κοντά, είναι πάντα εκεί όπου η ανθρωπότητα πονεί. Ο τελευταίος δίσκος των «Savatage» είναι αφιερωμένος στην τραγωδία του Σεράγιεβο. Δεν αφορά όμως την κατεστραμμένη και μοιρασμένη πόλη. Ένας στίχος του δίσκου αφορά σε όλους μας:

Ηappiness, security are words we only borrow”

(Eυτυχία, ασφάλεια είναι λέξεις που μόνο μοιραζόμαστε.)

Κάποτε οι λέξεις συμβόλιζαν κάποια αξία, κάποιο νόημα. Αντιπροσώπευαν κάτι. Σήμερα ακόμη και οι λέξεις που εκφράζουν τα πιο υψηλά ιδανικά έχουν χάσει τη σημασία τους, έχουν γίνει απλοί φθόγγοι, που τους προφέρουμε μηχανικά και που δεν προκαλούν καμιά συγκίνηση, αφού αναφέρονται σε πράγματα που οι άνθρωποι δε γνωρίζουν. Όταν ο κόσμος γίνεται σαν το Σεράγιεβο, τότε οι λέξεις ευτυχία και σιγουριά υπάρχουν μόνο στα λεξικά. Αν χαθούν και τα λεξικά που περιέχουν τους γλωσσικούς θησαυρούς μας, τότε ο κόσμος θα βυθιστεί στο βούρκο μιας αμνησίας που δε θα του επιτρέπει να ζητά ευτυχία, γιατί δε α θυμάται πια τι σημαίνει ευτυχία. Πρέπει να σώσουμε τις λέξεις, να σώσουμε τις έννοιες, για να γεννηθεί κάποτε η νοσταλγία να τις ξαναζητήσουμε.

Σχολίασε το