Βολτάροντας με τον Μπρέχτ στο Θησείο

10 Φεβρουαρίου 1898, στο Άουγκσμπουργκ της Βαυαρίας έρχεται στο κόσμο ο μίκρος Μπέρτολτ Μπρέχτ. Μεγαλώνει σε ένα αυστηρό περιβάλλον με έντονο το αίσθημα της θρησκευτικότητας και ασχολείται από νεαρή ηλικία με τη συγγραφή. Το 1917 γίνεται δεκτός στην Ιατρική του Πανεπιστημίου του Μοναχού, ενώ ταυτόχρονα επιστρατεύεται ως νοσοκόμος στο Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι καιροί τρομεροί για τον νεαρό Μπρέχτ και κάπου εκεί αρχίζει να βυθίζεται όλο και πιο πολύ στο συγγραφικό του ντελίριο.

Πρώτος σταθμός της καριέρας του είναι η συλλογή ποιημάτων «Εγκόλπιο Ευσέβειας» (Hauspostille). Μετά από αυτή θα ακολουθήσει μια σειρά από ποιητικές συλλογές και θεατρικά έργα εμπνευσμένα από τη βαρβαρότητα του πολέμου και την εξαθλίωση του γερμανικού λαού που προκάλεσε η παγκόσμια οικονομική κρίση του 1920.

Ο Μπρέχτ εκτός από πατέρας του «επικού θεάτρου», είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι, αποτελεί έναν πρωτοπόρο σκηνοθέτη ο οποίο ευθύνεται για καθοριστικές αλλαγές της τότε θεατρικής σκηνής, με σημαντικότερη την προσπάθεια να ισοπεδώσει την ψευδαίσθηση της θεατρικής παράστασης.

Η παγκοσμιότητα του έργου του αναγνωρίστηκε ευρέως μετά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Κεντρικός άξονας του έργου του αποτέλεσε από τη πρώτη στιγμή ο άνθρωπος, ο απλός, ο καθημερινός και για αυτό και παραμένει πιο επίκαιρος από ποτέ. Μερικά από τα πιο αξιομνημόνευτα έργα του αποτελούν, «Η όπερα της πεντάρας» (1928), «Η αγία Ιωάννα των σφαγείων» (1929), «Μάνα Κουράγιο» (1939), «Ο κύκλος με την κιμωλία» (1944) και «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» (1939).

Κάτι όμορφο συμβαίνει στο Θέατρο Θησείον

Σε έναν κόσμο που ο καθένας κοιτάει το συμφέρον του, αν κατέβαιναν τρεις θεοί με ειδική αποστολή να βρουν έναν και μοναδικό καλό άνθρωπο, άραγε θα τον έβρισκαν; Κι έστω ότι τον έβρισκαν αυτόν τον έναν, πόσο εύκολο θα ήταν άραγε να μείνει ακέραιος, όταν η καλοσύνη θεωρείται προϊόν εκμετάλλευσης;

Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν θέτει αυτά και πολλά άλλα ζητήματα επί τάπητος, μέσα απ’τη μοναδική θεατρική ματιά του Νικορέστη Χανιωτάκη.
Ο Χανιωτάκης γνωστός για τις πρωτοποριακές συνθέσεις του, παρέα με τον Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλο στη μουσική καταφέρνει να δώσει μια μοντέρνα πνοή σ’ένα έργο που γράφτηκε το 1939, με σκοπό να μας θυμίσει ότι όσον αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις κάποια ζητήματα παραμένουν διαχρονικά.

Λίγα λόγια χρειάζεται να ειπωθούν για το cast. Ταλαντούχοι. Ευρηματικοί. Οραματιστές. Γιατί συγκεκριμένα αυτά τα τρία επίθετα; Η απάντηση δίνεται στη σκηνή του Θέατρου Θησείον μέχρι τις 27 Ιανουαρίου 2019.

Σχολίασε το